Niedziela, 21 czerwca 2009Kategoria .Trek.
Jak niżej
Rower:Trek25.53 km (13.65km teren) czas jazdy: 01:16 h AVS:20.16km/h
Okolice Jeziora Głębokiego i Lasku Arkońskiego. A w ogóle to kozak jestem, już ponad 1,7kkm w tym roku wycykałem, a co!
Sobota, 20 czerwca 2009Kategoria .Trek.
Takie tam na rozruszanie się
Rower:Trek26.44 km (16.10km teren) czas jazdy: 01:20 h AVS:19.83km/h
Okolice Jeziora Głębokiego i Lasku Arkońskiego.
Sobota, 20 czerwca 2009Kategoria .Romet.
Na uczelnię
Rower:Romet2.89 km (0.00km teren) czas jazdy: 00:12 h AVS:14.45km/h
Sobota, 13 czerwca 2009Kategoria .Trek.
Nie pamiętam, co to było
Rower:Trek32.56 km (17.40km teren) czas jazdy: 01:54 h AVS:17.14km/h
Piątek, 12 czerwca 2009Kategoria .Trek.
Nie pamiętam, co to było
Rower:Trek24.30 km (10.40km teren) czas jazdy: 01:26 h AVS:16.95km/h
Piątek, 5 czerwca 2009Kategoria .Trek., zz Foto zz
Nasypy kolejowe koło Przecławia
Rower:Trek41.23 km (14.30km teren) czas jazdy: 02:23 h AVS:17.30km/h
Najpierw pojechałem do Lasku Arkońskiego obczaić ruiny mostu, który wcześniej przeoczyłem. Most, a raczej to coś, co kiedyś nim było wygląda tak:
Następnie kierunek ul. Cukrowa, a później jeszcze dalej z miasta.
Żeby dojechać do celu dzisiejszego tripa należy skręcić w (chyba) Przecławiu w ostatnią uliczkę w lewo. Jest wykonana z bardzo dobrej jakości asfaltu.
Wstawiam prawie wszystkie zdjęcia. Kilka zdań wyjaśnień. Te nasypy to takie coś, po czym sąsiedzi zza zachodniej granicy chcieli sobie puścić ciuchcie.
Te dziwne obiekty budowlane wyglądają jak plac zabaw dla żołnierzy lub coś w ten deseń. Naturalnie nie są dostatecznie stare, aby pochodziły z czasów, kiedy to tereny te były w rękach Niemców.
Z dedykacją dla tych, którzy już prawie zasnęli
I jedziemy dalej..
Następnie kierunek ul. Cukrowa, a później jeszcze dalej z miasta.
Żeby dojechać do celu dzisiejszego tripa należy skręcić w (chyba) Przecławiu w ostatnią uliczkę w lewo. Jest wykonana z bardzo dobrej jakości asfaltu.
Wstawiam prawie wszystkie zdjęcia. Kilka zdań wyjaśnień. Te nasypy to takie coś, po czym sąsiedzi zza zachodniej granicy chcieli sobie puścić ciuchcie.
Te dziwne obiekty budowlane wyglądają jak plac zabaw dla żołnierzy lub coś w ten deseń. Naturalnie nie są dostatecznie stare, aby pochodziły z czasów, kiedy to tereny te były w rękach Niemców.
Z dedykacją dla tych, którzy już prawie zasnęli
I jedziemy dalej..
Czwartek, 4 czerwca 2009Kategoria .Trek.
Nie pamiętam co się działo, ..
Rower:Trek23.18 km (3.30km teren) czas jazdy: 01:33 h AVS:14.95km/h
.. ponieważ nie wpisałem od razu.
Środa, 27 maja 2009Kategoria .Trek., zz Foto zz
Ruiny niemieckiej fabryki benzyny syntetycznej
Rower:Trek53.15 km (13.00km teren) czas jazdy: 02:59 h AVS:17.82km/h
Kochany pamiętniczku, dzisiaj pierwszy raz wyszedłem na rower z Łukaszem, kolegą z grupy. Łukasz jest hardkorem, ale nie urywa nikomu od internetu. Celem wypadu było zwiedzić fotograficznie od strony zewnętrznej ruiny fabryki benzyny syntetycznej w Policach, w której pracownicy przymusowi produkowali z węgla benzynę syntetyczną. Przeczytałem na internecie, że aby uzyskać 1 tonę takiej benzyny musieli wykorzystać 7 ton węgla. Natchnienie celu podróży zgapiłem od mm85. :P
Tutaj krótki przystanek w Sanatorium-Police
Zanim dojechaliśmy na miejsce pooglądaliśmy napotkane wiadukty kolejowe i mosty. Jak fajnie, że wreszcie ktoś podzielał moje zainteresowanie tematem. :)
„Jestem hardkorem!”
Ja też jestem hardkorem i wcale się nie opieram o barierkę!
I tak w końcu dojechaliśmy do celu tripa. Niech zdjęcia mówią same za siebie.
Ogólnie to na żywo jest jeszcze lepiej.
Później sprawdziłem na Wikipedii i okazało się, że zwiedziliśmy tylko mały fragment tego, co było do obejrzenia, tak więc wrócę tam jeszcze.
Końcówka to powrót przez dwie szczecińskie dzielnice miłosierdzia zwane Skolwinem i Gocławiem, gdzie też można spotkać hardkorów.
Tutaj niedziałająca już fabryka papieru
Widok na czopuch (niedawno poznałem to słowo, więc się chwalę ;))
Tutaj krótki przystanek w Sanatorium-Police
Zanim dojechaliśmy na miejsce pooglądaliśmy napotkane wiadukty kolejowe i mosty. Jak fajnie, że wreszcie ktoś podzielał moje zainteresowanie tematem. :)
„Jestem hardkorem!”
Ja też jestem hardkorem i wcale się nie opieram o barierkę!
I tak w końcu dojechaliśmy do celu tripa. Niech zdjęcia mówią same za siebie.
Ogólnie to na żywo jest jeszcze lepiej.
Później sprawdziłem na Wikipedii i okazało się, że zwiedziliśmy tylko mały fragment tego, co było do obejrzenia, tak więc wrócę tam jeszcze.
Końcówka to powrót przez dwie szczecińskie dzielnice miłosierdzia zwane Skolwinem i Gocławiem, gdzie też można spotkać hardkorów.
Tutaj niedziałająca już fabryka papieru
Widok na czopuch (niedawno poznałem to słowo, więc się chwalę ;))
Sobota, 23 maja 2009Kategoria .Trek.
Nie pamiętam, co to było
Rower:Trek39.40 km (20.70km teren) czas jazdy: 02:11 h AVS:18.05km/h
Czwartek, 21 maja 2009Kategoria .Trek., zz Foto zz
Uroczysko Mosty
Rower:Trek46.93 km (11.00km teren) czas jazdy: 02:25 h AVS:19.42km/h
Dzisiaj wspólna ustawka z Tomkiem w Podjuchach. Głównym planem było odwiedzić Uroczysko Mosty i pstryknąć fotki pozostałości żelbetowych wiaduktów, na których ćwiczyli niemieccy saperzy.
(Tak, masz rację, to jeszcze nie wiadukty)
Mając rower i mapę znalezienie ich nie było wielkim problemem. Wiadukty są trzy. Tylko jeden jest zachowany w całości, a z dwóch pozostałych zostało po jednym przęśle. W sumie po drodze spotkaliśmy Szymona, który z Puszczy już wracał i bardzo się śpieszył, ale jednak mało prawdopodobne jest, żeby to on schował gdzieś brakujące przęsła.
Pierwszy napotkany przez nas tego dnia wiadukt był zarazem najwyższym.
Tutaj wyłączył mi się aparat, bo baterie były już na wyczerpaniu, a szkoda, bo później nie chciało mi się już wracać, żeby pstryknąć rozwieszone na sznurkach szmaty czy też fragmenty materiału, które znajdowały się po drugiej stronie, przy zniszczonym przyczółku.
Tak wygląda wiadukt nr 2…
… a tak wiadukt nr 3.
Zarówno przy wiadukcie pierwszym, jak i ostatnim, przy przyczółku znajdują się otwory głębokie na około trzy metry, a w nich drabinka ze strzemion. Być może po to, żeby w razie czego umieścić tutaj ładunki wybuchowe i wysadzić wszystko w p..... ekhm, hehe, oj, joj, przepraszam, jakżesz bardzo nie na miejscu było to wyrażenie i jakżesz bardzo nie zastosowałem się do szlachetnej zasady decorum. Oczywiście miałem na myśli: wysadzić w pachnące lasem powietrze, przepełnione śpiewem ptaków, któremu towarzyszy ciepło słonecznych promieni oraz motyle i pszczoły latające razem między kwiatami, dźwięk brzęczących pasikoników wydobywający się z trawy i nieustający szelest liści na wietrze, który przyprawia o uczucie błogości i pozwala poczuć jedność z naturą, która otacza to urocze miejsce.
A to na sam koniec:
(Tak, masz rację, to jeszcze nie wiadukty)
Mając rower i mapę znalezienie ich nie było wielkim problemem. Wiadukty są trzy. Tylko jeden jest zachowany w całości, a z dwóch pozostałych zostało po jednym przęśle. W sumie po drodze spotkaliśmy Szymona, który z Puszczy już wracał i bardzo się śpieszył, ale jednak mało prawdopodobne jest, żeby to on schował gdzieś brakujące przęsła.
Pierwszy napotkany przez nas tego dnia wiadukt był zarazem najwyższym.
Tutaj wyłączył mi się aparat, bo baterie były już na wyczerpaniu, a szkoda, bo później nie chciało mi się już wracać, żeby pstryknąć rozwieszone na sznurkach szmaty czy też fragmenty materiału, które znajdowały się po drugiej stronie, przy zniszczonym przyczółku.
Tak wygląda wiadukt nr 2…
… a tak wiadukt nr 3.
Zarówno przy wiadukcie pierwszym, jak i ostatnim, przy przyczółku znajdują się otwory głębokie na około trzy metry, a w nich drabinka ze strzemion. Być może po to, żeby w razie czego umieścić tutaj ładunki wybuchowe i wysadzić wszystko w p..... ekhm, hehe, oj, joj, przepraszam, jakżesz bardzo nie na miejscu było to wyrażenie i jakżesz bardzo nie zastosowałem się do szlachetnej zasady decorum. Oczywiście miałem na myśli: wysadzić w pachnące lasem powietrze, przepełnione śpiewem ptaków, któremu towarzyszy ciepło słonecznych promieni oraz motyle i pszczoły latające razem między kwiatami, dźwięk brzęczących pasikoników wydobywający się z trawy i nieustający szelest liści na wietrze, który przyprawia o uczucie błogości i pozwala poczuć jedność z naturą, która otacza to urocze miejsce.
A to na sam koniec: